گیسو بلند ، یلدا جان !

می پنداشتم درازترین و سیه ترین ظلمت سال را

با تو

از سر گذرانده ام

( این چنین نبود ) . . .

چه بسیار شب های بی پایان

که هیچ امیدی نبودشان به سحر شدن

از پی هم رفت .

اینک ،

چطور دوباره سلام بگویمت یلدا ؟

در هراس که مبادا

شب قطبی سرزمین من

                                          حتی به نیمه نرسیده باشد ؟

 

 اواخر آذر 92 - هنوز هم امیدوار به صبح صادق ...